Miaow..!

Perşembe sabahı yine işe gitmek için evden çıktım.Güneşin az da olsa kendini gösteriyor olmasından kaynaklı,mutlu mutlu servise bineceğim köşeye doğru ilerlerken takip edildiğimi hissettim.Ama arkamı dönüp bakmadan yürümeye devam ettim.Köşeye gelip de,şöyle etrafıma bakınca,bu sevimli yaratığı,en sırnaşık haliyle bana bakarken buldum.

Normalde kedilerle pek iyi anlaşamam.4 yaşındayken ailemle gittiğimiz Şile tatilinde kuyruğunu çektiğim bir kedinin elimi tırmalaması sonucu,doktor doktor gezdirilip,kuduz aşısı olmak için çektiğim ızdırabı ve tatili bizimkilere nasıl zehir ettiğimi hatırlarım.Belki de ondandır bu geçimsizlik kedilerle aramdaki.

Ama bu sevimli arkadaşımızın,bana o günleri unutturmak ve kedigillerle aramda yıllar süren soğuk savaşı sona erdirmek için uzattığı zeytin dalını da geri çeviremezdim.
Bir aşk yaşamaya başladık anlatamam.Bütün tüylerini bıraktı pantolonuma sağolsun.
Ertesi sabah baktım yine bekliyor beni kapının önünde.Geldi benimle köşeye kadar.Servise bindirirken de "Aman evladım dikkat et kendine.Yine göğsün bağrın açık çıkmışsın,hastalanacaksın" bakışıyla uğurladı beni.

Şimdi merakla pazartesi sabahını bekliyorum.Bakalım bu ilişki devam edecek mi yoksa,yine "geç buldum,tez yitirdim"moduna mı bağlayacağım.

"Oyuncaklarımı Geri İstiyorum" postumu,yeni moda çeviri widgetının getirdiği hal...Aklı olan kaldırsın o widgetı :)

From childhood, when promoted to the youth of my room collecting thousands of toys that I enjoy playing çıkmıştı.Birkaçı still, many of my presence even when I forgot şeylerdi.Her under the legolarım, star wars figures do, and burago Matchbox cars.

Hatırlıyorum da hiç sıkılmazdım onlarla oynamaktan.Kendi kendime,sessiz sedasız saatlerce odama kapanır,kaybolurdum içlerinde.En büyük zevkimse ne var ne yoksa orta yere döküp,en sonunda hepsini toplayıp yerli yerine kaldırmaktı.Başak burcunun düzen hastalığına taa çocukluğumda yakalanmışım belli ki. I remember them also had no sıkılmaz myself oynamaktan.Kendi, silent sedasız is close to my room for hours, would have lost içlerinde.En enjoyed what 'or poured down the middle and the end, gather all the layout of domestic rather than kaldırmaktı.Başak burcu disease taa obviously caught my childhood.

NE DİYOSUN ANLAMIYORUM..

Vatana Millete Hayırlı Olsun..!

Akşam iş çıkışı kuaförde haberlerde izledim.Hızlı tren Ankara-Eskişehir hattında deneme seferiyle başlamış yolculuğuna.Mevcut raylarla ortalama 170 km hız yapabilen tren,rayların tamamlanmasıyla 250 km hız yapacakmış.Sebep; 48 km boyunca bu sürat canavarı banliyö trenlerinin seyrettiği eski dandik rayların üstünde gidiyor.Yani ferrarin var ama lastikleri sanayiden çıkma almışsın.

Haberlerdeki en komik sahne ise aynen şöyle:
Bir polis elinde megafon,trenin güzergahı üzerinde olan Sincan'da " Saat 14:15 itibariyle hızlı tren geçecektir " diye şehir merkezindeki hemzemin geçitin orda çığırtkanlık yapıyor.Milleti kovalıyor,kaçılın tren geliyor diye.Son cümlesi "Dayı yürü dayıııııı!" oldu.Gerçekten kusursuz bir altyapı ve sinyalizasyon sistemi.

Diğer yandan da Eskişehir Otobüsçüler Derneği Başkanı,otobüs fiyatına yolcu taşıyacak olan hızlı trenin kendileri için büyük bir tehdit oluşturduğunu ve böyle giderse "Otobüsçülerin vay haline" buyurmuş.Bu duruma bir dur demek gerekiyormuş.Yürü beeeaaa!

Bilet 5 tl , çift kaşarlı tost + ayran 10 tl.

Oyuncaklarımı Geri İstiyorum..!

Çocukluktan,gençliğe terfi ederken topladığım odamdan binlerce oyuncak çıkmıştı.Birkaçı hala oynamaktan zevk aldığım,birçoğu da varlığını bile unuttuğum şeylerdi.Her zaman elimin altında olan legolarım,star wars figürlerim,matchbox ve burago arabalar.
Hatırlıyorum da hiç sıkılmazdım onlarla oynamaktan.Kendi kendime,sessiz sedasız saatlerce odama kapanır,kaybolurdum içlerinde.En büyük zevkimse ne var ne yoksa orta yere döküp,en sonunda hepsini toplayıp yerli yerine kaldırmaktı.Başak burcunun düzen hastalığına taa çocukluğumda yakalanmışım belli ki.

İlgi alanlarım değişmeye başlamış,artık odanın içine sığamaz olmuştum.Sadece çok sevdiklerimi saklayıp,gerisini kapıcının oğluydu,bakkalın çırağıydı ona buna dağıtsın diye anneme verdim.O da meğersem nasıl muzdaripmiş odadan taşan ıvır zıvırdan,pişman olup geri istediğim birkaçını almama fırsat bile vermeden dağıtmış hepsini.

Elimde avucumda kala kala üç beş parça birşey kalmıştı.Hepsini dolabımın ücra köşelerine,bahçeye kemik gömen köpek edasıyla sakladım.Amacım yıllar sonra onları tekrar bulup çocuklar gibi sevinmekti.
Ama olmadı,olamadı.

Ne zaman eve bir çocuk gelse,annem "Hadi oğlum ver çocuğa dolaptaki oyuncaklardan" diyerek,varlıklarını unutmamı hep engelledi.Her gelen çocuk da,ya bazılarını çok sevdi almak istedi,yada bazısını ben çok sevdim kendi ellerimle verdim.

Şu gün itibariyle elimde sadece Fatoş marka,sarı renkli,koca puantiyeli kulaklı,içi köpük dolu faremle,kız kardeşimin doğarken bana getirdiği kırmızı,tek tekeri kırık porsche arabam kaldı.Beş yaşındaydım kardeşim doğduğunda.Tam aptal erkek çocuk yaşı.İnanmıştım arabayı onun getirdiğine.Taa ki ilkokula başladığımda,okulda anlattığımda herkes gülünce gelmişti aklım başıma.Şuncacık kız çocuğu nerden nasıl getirecekti ki onu.Salak küçük Puffy.Çok safmışım ben küçükken yaa.

Şimdi o oyuncakların hepsini geri istiyorum.Ne var ne yoksa.Eski apartmanımızda oturan kapıcının hala orada olduğunu öğrendim.Gidip istesem verir mi acaba.Bakkalın çırağından haberim yok ama,eve gelip giden ve teker teker hazinemi hiç edenlerin de hepsinin evini biliyorum.Vermezlerse döve döve alırım gerekirse.

Hepsini istiyorum anladın mı hepsini.

Ve eski odamda oynamak istiyorum onlarla.Bacaklarımı iki yana açıp kıç üstü oturmak,hepsini yere dökmek ve bir daha hiç toplamamak.Hep orada kalmak.Canım her istediğinde,yadırganmadan ağlamak.Çocukken hiç yapmadığım birşeyi;İstediğimi ağlayarak yaptırmayı istiyorum.

Su Gelir Güldür Güldür , Gel De Yar Beni Güldür..!

Kışın yağmuru,çamuru bezdirdi,bıktırdı."Ben kışı daha çok severim" diyenleri bile baydırdı.Ama ne oldu.Barajlar doldu.Yaz günleri kuraklık derdi bitti.Arabistan sıcakları bile vız gelir artık.Dolsun küvetler,havuzlar,bol buzlu olsun rakılar.

That's Why I Love Summer..!

Yorucu bir haftanın ardından uyanılan parlak ve ışıltılı bir cumartesi sabahı.
Saat 08:30.
Henüz temmuz'un o meşhur sıcağı çökmemiş İstanbul'a.

Ilık bir duşun ardından çantamı alıp çıkarım evden.İstikamet Fenerbahçe Burnu,İstanbul Yelken Kulübü.

Henüz benden başka kimse teşrif etmemişken,tek başıma yüzerim rahat rahat.Sanki kendi evimin havuzunda yüzer gibi.Yorulunca atarım kendimi şezlonga.Şemsiyenin altında,püfür püfür rüzgar eserken,denize karşı kahvaltımı yaparım.Gazetelerimi okumaya başlar,yavaş yavaş insanların gelmesini seyrederim.

11 gibi yavaş yavaş uykum gelmeye başlar muhtemelen.1 saat kestiririm.O uyku bana gece uykusundan daha tatlı ve dinlendirici gelir.

Uyanınca yine atarım kendimi suya.Çıkar çıkmaz kahvemi içerim.

Öğleden sonra artık kendimi güneşe verme,ten rengimi bronzlaştırma ve bünyeyi D vitaminine doyurma vaktidir.Saat 5 ten sonra şezlongumu denize,Moda burnuna ve batmakta olan güneşe çeviririm.Sonuçta tek açıyla hepsini birden görebiliyorumdur.Akşam güneşi gerçekten çok güzel yakar.Ve o bronzlaşma kalıcı olur.Istakoz gibi kıpkırmızı yapmaz adamı.

Artık güneş etkisini yitirmeye başlamış,insanlar çekilmeye başlamıştır.Duşumu alır,nemlendirici kremimi sürdükten sonra,benim için hazırlanmış olan denize sıfır masama otururum.

Rakı,kavun,beyaz peynir gelir önden.Akşam güneşinin son kızıllığı sahile vururken,rakı kadehi terler.O ilk kadeh çok şeye kadirdir.Beni kendimden geçirir.Rahatlatır,sakinleştirir.Hayata daha olumlu bakmamı sağlar.İşten,güçten,dertten,kederden sıyırır alır beni.Hele bir de sevdiğim insanlarla birlikteysem,benden mutlusu olamaz dünya üzerinde.

Benjamin'in Bana Anlattıkları..! (warning:may include spoilers)

Uzun filmler bitirilmesinden ziyade başlaması zor filmler olarak gelmiştir bana.Fakat hem Oscar adaylığı,hem de sağdan soldan aldığım olumlu feedbacklere daha fazla kulak tıkayamayıp oturdum dün gece başına.

Benjamin'in mavi gözlü,kızıl saçlı küçük Daisy'i ilk kez gördüğü sahneye kadar benim için sıradan bir filmdi.O andan itibaren birbirlerini film içinde yakalayacakları anı bekler buldum kendimi.

Ama o gece neden sevişmek istemedi Ben Daisy'le onu bir türlü anlamadım.

Yaşlanmaktan korktuğumu,yapmaktan zevk aldığım şeyleri henüz yapabiliyorken doyasıya yapmayı,sevdiğim birşey bulduğum o zaman ona sıkı sıkı bağlanmam gerektiğini anlattı bana Benjamin.Hem de uzun uzun 166 dk. boyunca.

Fincher taptığım bir yönetmen olarak yine çok başarılı bir filme imza atmış.Henüz seyretmemiş olan varsa ve bu postun filmin tadını kaçırmadığını düşünen varsa hiç zaman kaybetmeden izlesin derim.

Seçin de Bitsin..!

Zaten bıkmışım bu herifler yüzünden politikadan,siyasetten,bir de şu iğrenç propaganda şarkılarıyla belediye seçimleri üstüne tuz biber ekti.Her yerde irtibat ofisleri,ağaçlarda,elektrik direklerinde bayraklar,filamalar.

Sokaklar çirkin,bıyıklı adam brandalarıyla,posterleriyle dolu.Her yerde bir tantana,bir riyakarlık.

Kimi gidiyor,kapı kapı el sıkıp çiçek dağıtıyor,kimi doğuda işin iyice bokunu çıkarmış beyaz eşya dağıtıyor.

Midem bulanıyor bu adamların riyakarlıklarına.

Bir de kadın adaylar var.Onların durumu daha da vahim.Saçlar başlar yapılmış,hafif bir makyaj,"Bu ilçeye kadın eli değecek" tadında sloganlar.

Otobüsle gezip,trafiğin içine sıçıp,halka el sallayanlar.Sanki onu çok sallayan varmış gibi.

Yerel seçimler 35 yılda bir yapılsın.Koltuğa oturan bir ömür kalsın orda razıyım.Yeter ki bağırış,çağırış,gereksiz tantana olmasın.

Son yerel seçimlerde Maslak'ta gezinen BTP genel başkanı,Parası yetmediğinden minibüs tutmuş,gelin arabası gibi süslemiş.Hoparlörde canhıraş bir şarkı:
" İŞTE İŞ,İŞTE AŞ,HAYDAR BAŞ...! " (tipinden de anlaşılacağı gibi kendisi eski milli selametçidir)